Dans l’aube dorée d’un matin serein,
Le golf s’éveille sous brise et parfum,
L’herbe s’incline au vent mutin,
Le joueur s’avance, rêveur et commun.

D’un pas mesuré, il jauge le fer,
Son regard pèse le défi du jour,
Cent mètres le séparent du clair
Cercle d’argent, ultime détour.

Le club s’élève dans un souffle lent,
Effleurant l’air d’un trait précis,
Le choc résonne, doux et franc,
La balle fuse, sublime esquisse.

Elle danse, légère, au gré des cieux,
Suspendue entre force et grâce,
Courbe parfaite sous des yeux
Écarquillés face à l’audace.

La voilà qui plonge, frôle le green,
Un rebond sage, un dernier bond,
Puis d’un soupir, telle une divine
Inspiration, elle touche au fond.

Un cri s’élève, la joie explose,
Les bras levés, l’éclat vainqueur,
Le coup parfait, miracle en prose,
Inscrit au marbre du joueur.

Sous le soleil qui salue l’exploit,
Le fer repose, témoin discret,
L’écho d’un rêve, d’un noble émoi,
Gravé dans l’herbe à jamais.

Ainsi le golf, d’un simple geste,
Transcende l’homme dans son essor,
Beauté subtile, art manifeste,
Où chaque coup écrit son sort

In the golden dawn of a tranquil morn,
Golf awakens with breeze and scent reborn,
Grass bows gently to the playful air,
The player steps forth, dreamful, aware.

With measured stride, he weighs his club,
His gaze takes in the day’s bold rub,
A hundred meters to the gleam,
That silver ring, the final dream.

The club ascends in breath so slow,
A precise arc in morning’s glow,
The strike resounds, both soft and true,
The ball takes flight, a sketch anew.

It dances light through skies above,
Suspended twixt strength and grace thereof,
A perfect curve before wide eyes,
That marvel at its bold surprise.

It dips at last, caresses green,
A gentle bounce, a final lean,
Then with a sigh, as if divine,
It finds the hole — the sacred line.

A cry breaks out, pure joy released,
Arms raised high in victory’s feast,
The perfect shot, a prose-born feat,
Etched in stone, the player’s beat.

Beneath the sun that hails the play,
The club now rests, a quiet display,
The echo of a noble flame,
Forever carved in grass by name.

So golf, with but a simple swing,
Lifts man into a soaring spring,
A subtle art, a beauty dressed,
Where every shot writes fate expressed.

Im gold’nen Morgengraun so klar,
Erwacht der Golfplatz, still und wahr,
Das Gras sich neigt im frechen Wind,
Der Spieler träumt, ein Mensch, geschwind.

Mit ruhigem Schritt prüft er sein Eisen,
Sein Blick erfasst des Tages Reisen.
Hundert Meter trennen ihn nur
Vom Silberkreis, des Ziels Spur.

Der Schläger hebt sich, weich und sacht,
Durchschneidet Luft mit feiner Macht.
Ein Klang erklingt, so klar, so rein,
Der Ball fliegt los, fast wie ein Sein.

Er tanzt im Wind, so leicht, so frei,
Schwebt zwischen Kraft und Harmonie,
Ein Bogen zieht sich in den Mai,
Die Augen staunen – Poesie.

Dann sinkt er nieder, küsst das Grün,
Ein Sprung, ein Hüpfer, kaum zu sehn,
Ein Seufzer nur, wie Götterglühn,
Und plötzlich bleibt er still dort stehn.

Ein Ruf ertönt, die Freude bebt,
Die Arme hoch, das Herz erhebt.
Der perfekte Schlag, wie ein Gedicht,
Der Marmor ruft des Spielers Licht.

Im Sonnenglanz, der Ehr’ verleiht,
Ruht still das Eisen, das Zeugnis zeigt.
Ein Traumhall bleibt, in Gras geprägt,
Ein edles Fühlen, das ewig lebt.

So zeigt der Golf, mit sanfter Hand,
Wie Mensch sich selbst im Spiel verbannt.
Ein zarter Glanz, ein Kunstgebot,
Wo jeder Schlag sein Schicksal schreibt.

Nell’alba dorata d’un mattin sereno,
Il golf si desta tra brezze e profumo,
L’erba si piega al vento birichino,
Avanza il giocatore, sognante e umano.

Con passo misurato, valuta il ferro,
Lo sguardo misura la sfida del giorno,
Cento metri lo separano appena
Dal cerchio d’argento, ultima scena.

Il bastone si alza in un soffio lento,
Sfiora l’aria con tratto preciso,
Il colpo risuona, dolce e sincero,
La palla scocca, sublime disegno.

Danza leggera nel cielo sospesa,
Tra forza e grazia, perfetta armonia,
Curva perfetta sotto occhi rapiti,
Che ammirano l’atto d’audacia infinita.

Ed ecco che scende, sfiora il green,
Un rimbalzo quieto, poi l’ultimo salto,
Poi con un sospiro, come ispirazione
Divina, tocca il fondo del suo cammino.

Un grido s’alza, esplode la gioia,
Le braccia al cielo, fulgore di vittoria,
Il colpo perfetto, miracolo in prosa,
Scolpito nel marmo del giocatore.

Sotto il sole che onora l’impresa,
Riposa il ferro, testimone discreto,
L’eco d’un sogno, d’un nobile ardore,
Inciso nell’erba per sempre e per amore.

Così il golf, con gesto leggero,
Trascende l’uomo nel suo slancio sincero,
Bellezza sottile, arte che resta,
Dove ogni colpo scrive la sua festa.

En el alba dorada de un sereno día,
El golf despierta con brisa y fragancia,
La hierba se inclina al viento en osadía,
Avanza el jugador, común, en su estancia.

Con paso medido, evalúa su hierro,
Su mirada sopesa el reto presente,
Cien metros lo apartan del claro y sincero
Círculo de plata, desvío eminente.

El palo se alza en un soplo pausado,
Rozando el aire con trazo certero,
Resuena el impacto, dulce y templado,
La bola se lanza, dibujo ligero.

Baila en el cielo, tan libre, liviana,
Suspendida entre fuerza y fineza,
Curva perfecta que en la mañana,
Despierta asombro con su belleza.

Y desciende al fin, roza el green,
Un bote prudente, el salto final,
Luego un suspiro, como algo sin fin,
Divina inspiración, toque inmortal.

Un grito estalla, la dicha florece,
Los brazos al cielo, el brillo ganador,
El golpe perfecto, milagro que merece,
Queda en mármol del jugador.

Bajo el sol que el logro bendice,
El hierro reposa, testigo silente,
Eco de un sueño, noble delicia,
Grabado en la hierba eternamente.

Así el golf, con gesto sencillo,
Trasciende al hombre en su evolución,
Belleza sutil, arte y brillo,
Donde cada golpe escribe su misión.

Στην αυγή τη χρυσή ενός ήσυχου πρωινού,
Το γκολφ ξυπνά με άρωμα και δροσερό αεράκι,
Το χορτάρι γέρνει στον άνεμο τον παιχνιδιάρη,
Ο παίκτης προχωρά, ονειροπόλος και απλός.

Με βήμα σταθερό, ζυγίζει το σίδερο,
Το βλέμμα του μετρά την πρόκληση της μέρας,
Εκατό μέτρα τον χωρίζουν από τον καθαρό
Ασημένιο κύκλο, τελευταίο πέρασμα.

Το κλαμπ υψώνεται με ανάσα αργή,
Χαϊδεύει τον αέρα με γραμμή ακριβή,
Ο ήχος αντηχεί, γλυκός και καθαρός,
Η μπάλα ξεχύνεται, υπέροχο σκίτσο.

Χορεύει, ελαφριά, στο έλεος των ουρανών,
Κρεμασμένη ανάμεσα σε δύναμη και χάρη,
Τέλεια καμπύλη κάτω από μάτια
Ορθάνοιχτα μπρος στην τόλμη.

Να την που βυθίζεται, αγγίζει το πράσινο,
Ένα σοφό αναπήδημα, ένα τελευταίο άλμα,
Κι έπειτα με αναστεναγμό, σαν θεία
Έμπνευση, βρίσκει τον προορισμό της.

Μια κραυγή υψώνεται, η χαρά ξεσπά,
Τα χέρια ψηλά, η λάμψη του νικητή,
Το τέλειο χτύπημα, θαύμα σε πρόζα,
Χαραγμένο στο μάρμαρο του παίκτη.

Κάτω απ’ τον ήλιο που τιμά το κατόρθωμα,
Το σίδερο αναπαύεται, σιωπηλός μάρτυρας,
Η ηχώ ενός ονείρου, ενός ευγενούς παλμού,
Χαραγμένη στο χορτάρι για πάντα.

Έτσι το γκολφ, με μια απλή κίνηση,
Υψώνει τον άνθρωπο στο πέταγμά του,
Λεπτή ομορφιά, φανερή τέχνη,
Όπου κάθε χτύπημα γράφει τη μοίρα του.